Learn dance vocabulary and dance language – เรียนรู้นาฏยศัพท์ และ ภาษานาฏศิลป์

Posted by · Leave a Comment 

เรียนรู้นาฏยศัพท์ และ ภาษานาฏศิลป์
การแสดงระบำ รำ เต้น ที่เป็นลักษณะเฉพาะนาฏการแสดงระบำ รำ เต้น ที่เป็นลักษณะเฉพาะของนาฏศิลป์ไทย ต้องประกอบด้วยท่านาฏศิลป์ที่มีองค์ประกอบเบื้องต้น ดังนี้
1. นาฏยศัพท์ คือ คำที่เกี่ยวกับท่ารำ ซึ่งเป็นท่ารำเบื้องต้นไปสู่การแสดงนาฏศิลป์ไทย เช่น จีบ ตั้งวง ยกเท้า ก้าวเท้า กระดก ฯลฯ
2. ภาษานาฏศิลป์ เป็นภาษาท่าทีในการแสดง เรียกว่า ตีบท หรือ ใช้บทศัพท์ เฉพาะที่ใช้ก็คือ ภาษานาฏศิลป์ เช่น การสื่อสารภาษาด้วยท่าทางที่สวยงามให้ตรงความหมายของบทละครและคำพูด

นาฏยศัพท์ หมายถึง ศัพท์เฉพาะในทางนาฏศิลป์ เป็นชื่อของลักษณะท่ารำของไทย นาฏยศัพท์ที่ใช้เกี่ยวกับท่ารำ ถ้าแยกตามลักษณะของการใช้จะแบ่งไป 3 หมวด คือหมวดนามศัพท์ หมวดกริยาศัพท์ และหมวดนาฏศัพท์เบ็ดเตล็ด
นาฏยศัพท์แบ่งได้ 3 หมวด คือ
1. หมวดนามศัพท์ ได้แก่ การเรียกชื่อลักษณะท่ารำ เช่น จีบหงาย จีบคว้ำ วงบน วงหน้า ประเท้า เป็นต้น
2. หมวดกริยาศัพท์ คือ การเรียกท่าที่จะทำให้รำได้งดงาม เช่น ทรงตัว ลดวง ส่งมือ ดึงมือ ดึงเอว ตึงไหล่ กดไหล่ กดคาง ชักส้น หลบเข่า เปิดคาง เปิดส้น หักข้อ หลบศอก ถีบเข่า แข็งเข่า เป็นต้น
3. หมวดนาฏศัพท์เบ็ดเตล็ด เช่น เหลื่อม เหลื่อมล่าง เดินมือ จีบยาว แม่ท่า นายโรงหรือพระเอก ยืนเครื่อง ยืนเข่า นางตลาด นางกษัตริย์ เป็นต้น

ท่ารำที่เป็นภาษานาฏศิลป์ ได้แก่
1. ท่าที่แสดงอิริยาบท เช่น ยืน เดิน นั่ง นอน เป็นต้น
2. ท่าที่แสดงอารมณ์ เช่น ดีใจ เสีย โกรธ เป็นต้น
3. ท่าที่สื่อแทนความหมาย เช่น สวยงาม กล้าหาญ พร้อมเพรียง
ท่ารำที่เป็นท่านาฏศิลป์ไทยในการรำแม่บท เช่น เทพพนม พรหมสี่หน้า ผาลา เป็นต้น

ตัวอย่างภาษานาฏศิลป์

About admin

Comments

Speak Your Mind

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!

*